SerresLand.gr

Ας μιλήσει επιτέλους κάποιος για την αγάπη

Ένα γράμμα στην χειρότερη μου φίλη

Στο κατώφλι του 2023, είδα να πραγματοποιείται μια ευχή

Οι άνθρωποι με την καθαρή ψυχή

Στο κατώφλι του 2023, είδα να πραγματοποιείται μια ευχή | Της Κατερίνας Λεβαντή

SerresLand Guest Gr 8:00:00 μ.μ.

Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες έχω την τάση να γράφω λίγο περισσότερο από την υπόλοιπη χρονιά. Εσύ που με γνώρισες μέσα από τα γραπτά μου θα το έχεις προσέξει. Ίσως επειδή λέω πάντα πως "χρόνος ήταν και πέρασε", θέλω να θυμάμαι τι μου άφησε στο πέρασμα του. Και το μόνο που μπορώ να σου πω με απόλυτη σιγουριά είναι πως αυτός ο χρόνος μου άφησε αγάπη.

Πηγή εικόνας: unsplash.com

Αγάπη για τους ανθρώπους μου, αγάπη για όσα κυνήγησα και για όσα δεν έπιασα, αγάπη για όσα άφησα πίσω μου και ίσως για πρώτη φορά ανιδιοτελή αγάπη για τον εαυτό μου.
Για τις φορές που δεν έσκυψα το κεφάλι μου, και για εκείνες που κοίταξα στα μάτια το φόβο μου και τη ζωή μου.

Είναι βλέπεις πολύ κλισέ, μα τις στιγμές που σε αγαπάς αληθινά, όλα γίνονται κάπως πιο φωτεινά γύρω σου.
Γι'αυτό σου λέω, φρόντισε στη ζωή σου και στον χρόνο που περνάει να στέκεσαι σαν άγρια θάλασσα που κανείς ποτέ δεν μπόρεσε να την κολυμπήσει.
Γιατί όσοι προσπάθησαν τους έπνιξε.
Έτσι να πνίγεις πάντοτε κάθε τι που στέκεται μπροστά σου και σου κόβει τη μιλιά.

Ξέρεις, τη χρονιά αυτή γνώρισα λογιών λογιών ανθρώπους.
Άλλοι έφυγαν βιαστικά κι άλλοι έμειναν σαν φίλοι από χρόνια.
Τους θαύμασα όλους, έναν προς έναν.
Γιατί όλοι με κάτι πάλεψαν. Όλοι με κάτι παλεύουν.
Και όλοι τελικά για μια ανάσα καθαρή αγωνίζονται.
Από εκείνη την βαθιά που δεν έχει μέσα της καημό.
Είδες άνθρωπο ποτέ σου να μην κουβαλάει καημό;
Το θέμα είναι όσα κουβαλάς στην πλάτη σου να τα αφήνεις να σε πλάθουν και με γνώμονα αυτά να γίνεσαι ο πιο καλός σου εαυτός.

Κι εγώ που στα λέω-μη νομίζεις- δεν κάνω ηρωισμούς.
Τόσα έζησα, τόσα έμαθα, τόσα σου γράφω.
Απλά είναι που θέλω την επόμενη φορά που θα σε συναντήσω, να γελάς με όλη τη σπίθα της ψυχής σου.

Τα χρόνια περνούν, μακάρι να περνούν κι άλλα δηλαδή και να μας βρίσκουν εδώ, υγιής και πιο γερούς από την προηγούμενη χρονιά.
Εμείς μονάχα να φροντίσουμε, όσα περνούν να τα γεμίζουμε ζωή.
Οι δυσκολίες θα περάσουν, πέρασαν κι άλλες, εμείς είμαστε ακόμα εδώ κι αυτό δεν είναι λίγο.

Πριν κόψω αυτή την τελευταία σελίδα του τετραδίου μου για το 2022, θέλω να σου πω κάτι ακόμη.
Ένα χρόνο πριν, παραμονή πρωτοχρονιάς ήταν για την ακρίβεια, έγραψα το καθιερωμένο μου κείμενο και ο λόγος που είχα ξεκινήσει να γράφω εκείνη την ημέρα ήταν - θυμάμαι- μια φίλη.
Μία φίλη που πέρασε μόνη της τις γιορτές μιας που νοσούσε από την περιβόητη πανδημία, όπως και πολύς ακόμα κόσμος, εκείνη την περίοδο.
Θυμάμαι πως είχα στεναχωρηθεί αρκετά που οι άνθρωποι ήταν μόνοι τέτοιες μέρες και πως η τελευταία ευχή που έδωσα πέρσι ήταν "την επόμενη πρωτοχρονιά κανείς να μην είναι μόνος!".

Σήμερα, ένα χρόνο μετά, εκείνο το κορίτσι κουβαλάει στην κοιλιά της το παιδί της και σίγουρα αυτή η χρονιά θα τη βρει αγκαλιά με το μεγαλύτερο θαύμα της ζωής.
Και ξέρεις κάτι;
Ήταν η πιο όμορφη ευχή που είδα να πραγματοποιείται!

Εύχομαι η νέα χρονιά να μη σου πάρει τίποτα πίσω.
Να είσαι ευλογημένος.
Να σε ξαφνιάζουν μόνο οι χαρές που έρχονται απρόσμενα.
Με μια τελευταία ευχή, σαν εκείνη που πραγματοποιήθηκε,
αυτή τη χρονιά κανείς να μην είναι μόνος.

Υ. Γ. Σου γράφω στις 6 Δεκέμβρη και μέχρι εδώ, όσα έγραψε η ζωή ειπώθηκαν ήδη. Προλαβαίνεις να γράψεις εσύ τον επίλογο!

Δείτε επίσης:

Ας μιλήσει επιτέλους κάποιος για την αγάπη

Ένα γράμμα στην χειρότερη μου φίλη

"Ένα γράμμα στην χειρότερη μου φίλη" | Της Κατερίνας Λεβαντή

SerresLand Guest Gr 9:26:00 μ.μ.

Αγαπημένη μου κρίση πανικού,

ΓΝΩΜΕΣ | ΑΠΟΨΕΙΣ, ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΛΕΒΑΝΤΗ, GUESTS

Πηγή φώτο: istockphoto.com

Έλεγα με ξέχασες, έλεγα πως απαλλαχτηκα από σένα.
Έλεγα πως αγωνίστηκα και νίκησα αυτή τη μάχη μαζί σου.
Όλα αυτά τα χρόνια πάντα περνούσες από το μυαλό μου όμως σε είχα πια συνηθίσει, σου έκλεινα την πόρτα και επέλεγα να ζω σα να μην υπάρχεις.
Όμως μάλλον με αγαπάς πολύ και γύρισες ξανά σε μένα.
Και πάνω που τα είχα φτιάξει όλα και χόρευα τη ζωή μου με τα δικά μου βήματα, ήρθες για τα καλά.
Ήρθες και με σκοτώνεις ξανά.
Ηρθες και χωρίς να με ρωτήσεις, με βύθισες πάλι στα σκοτάδια μου.
Μου έκοψες τα πόδια και τη μιλιά.
Μούδιασες το κεφάλι μου και παρέλυσες τα χέρια μου.
Και η ψυχή στο στόμα.
Έμεινες δίπλα μου σε κάθε λεπτό της ημέρας μου.
Στη δουλειά, στο δρόμο, στο σπίτι και στον ύπνο μου.
Πέρασαν βράδια που παρακαλούσα να ξημερώσει γρήγορα να δω τον ήλιο και άλλα που θα έδινα τη ζωή μου για να μην ξημερώσει και αναγκαστώ να σηκωθώ.
Κι εσύ εκεί. Να ξεριζώνεις όση καρδιά είχε απομείνει μέσα μου.
Ξέρεις κάτι όμως; Σε βαρέθηκα.
Τώρα θα ζήσω όπως θέλω εγώ και η πόρτα μου θα είναι κλειδωμένη για σένα.
Βαρέθηκα πια να φοβάμαι.
Τώρα θα βλέπω τους φίλους μου κάθε μέρα και θα πηγαίνω στη δουλειά μου χαρούμενη.
Θα τρώω με την οικογένεια μου και θα πίνω καφέ στην πλατεία.
Θα χορεύω ανάμεσα σε κόσμο και δεν θα φοβάμαι μη μου χαλάσεις το ρυθμό.
Θα βουτάω στην θάλασσα όπως όταν ήμουν μικρή, τότε που ακόμα δεν σε είχα γνωρίσει και θα φτιάχνω κάστρα με τα όνειρα μου.
Θα βγαίνω για περπάτημα μόνη μου και θα ταξιδεύω ξανά με τις κολλητές μου.
Μείνε εκεί να με κοιτάς, αν θες.
Καρφάκι δε μου καίγεται.
Μόνο σε παρακαλώ την επόμενη φορά που θα τολμήσεις να με πλησιάσεις να θυμηθείς πόσο σφιχτά σε είχα αγκαλιάσει πριν μου ξανακάνεις κακό.
Και τότε να φύγεις, γιατί εγώ δεν έχω άλλη μάχη να δώσω μαζί σου.

Υ. Γ. Ψέματα σου είπα πιο πάνω.
Δεν είσαι "αγαπημένη" μου.
Είσαι η χειρότερη φίλη που είχα ποτέ μου.

Καλή ζωή!

Δείτε επίσης:

Οι άνθρωποι με την καθαρή ψυχή

Ας μιλήσει επιτέλους κάποιος για την αγάπη

Ας μιλήσει επιτέλους κάποιος για την αγάπη | Της Κατερίνας Λεβαντή

SerresLand Gr 9:45:00 μ.μ.

Τις τελευταίες αυτές ώρες του χρόνου όπου κι αν ανοίξει η οθόνη του κινητού μου διαβάζω για τον φόβο των ανθρώπων. Για τον φόβο που μας έχει κατακλύσει μιας που νοσούν τόσοι άνθρωποι γύρω μας. Θα ήθελα τις ώρες αυτές να διαβάσω κάτι αισιόδοξο και μιας που δεν το βρήκα ξεκίνησα να το γράφω.

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΛΕΒΑΝΤΗ,ΓΝΩΜΕΣ | ΑΠΟΨΕΙΣ,GUESTS,ΑΓΑΠΗ,ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ,2022,LOVE

Πηγή φώτο: lovelaurencaldwell.com

Αυτόματα σκέφτηκα ότι το μόνο που μας έχει μείνει είναι η αγάπη.

"Αγάπη. (el) θηλυκό: συναίσθημα συμπάθειας, φιλίας ή στοργής καθώς και η έκφρασή του με λόγια ή πράξεις."

Αυτό ακριβώς διάβασα στο λεξικό ψάχνοντας τον ορισμό της λέξης.
Και κάπου εδώ κλείνω το λεξικό και αρχίζω να ψάχνω τον δικό μου ορισμό.

Ίσως να είναι ο λόγος που αναπνέουμε.
Άλλωστε τι νόημα θα είχαν οι πνοές μας αν δεν τις ξοδεύαμε για εκείνους που αγαπάμε;

Είναι βλέπεις δώρο Θεού να έχεις πάρει αγάπη στη ζωή σου.
Και ακόμα μεγαλύτερο δώρο είναι να έχεις τόση πολλή μέσα σου που να τη δίνεις απλόχερα.

Και σκέφτομαι τελικά τι είναι αγάπη;
Είναι να έχεις γύρω σου δυο τρεις ανθρώπους να σε νοιάζονται και να τους νοιάζεσαι.
Ανθρώπους που λαχταράς να τους σφίξεις στην αγκαλιά σου.
Είναι η φροντίδα της μαμάς που όσα χρόνια κι αν περάσουν θα στέκεται διακριτικά στο πλάι σου.
Είναι λίγοι φίλοι που δίπλα τους είσαι αληθινός.
Είναι τα μάτια του παππού και της γιαγιάς κάθε φορά που συναντούν τα εγγόνια τους.

Αγάπη είναι να φέρνεις στον κόσμο ένα παιδί ή και πολλά. Όσα σε αξιώσει ο Θεός.
Να μεγαλώνεις παιδιά και να τους χαρίζεις ό,τι πιο όμορφο έχεις μέσα σου.
Αγάπη είναι δύο χέρια που θα σε κρατήσουν σφιχτά και τα ίδια χέρια που θα σκουπίσουν το δάκρυ σου σε μια δύσκολη μέρα.

Αγάπη είναι να έχουμε ο ένας τον άλλον.
Και ξέρεις αυτό δεν είναι λίγο.
Εύχομαι λοιπόν ο καινούργιος χρόνος να μας βρει γεμάτους υγεία και αγάπη.
Αληθινή.
Βαθιά.
Ανιδιοτελή.
Γιατί αν η ψυχή του ανθρώπου ξεχειλίζει από αγάπη όλα μπορούν να συμβούν.

Κι αν τύχει και το διαβάζει κάποιος μέσα στην καραντίνα του, κάνε κουράγιο.
Θα περάσει κι αυτό!
Καλή Χρονιά άνθρωποι, με μια τελευταία ευχή.
Την επόμενη πρωτοχρονιά κανείς να μην είναι μόνος.

Δείτε επίσης:

Οι άνθρωποι με την καθαρή ψυχή

Ένα κομμάτι ύφασμα με οριζόντιες ρίγες | Της Κατερίνας Λεβαντή

SerresLand Guest Gr 7:46:00 μ.μ.

Εγώ είμαι, εγώ που σου γράφω πάντα για το παρόν.
Εγώ που σου γράφω πάντα πως δεν υπάρχει πριν και μετά και πως όλα είναι τώρα. Σου ζητώ συγνώμη αλλά αυτή τη φορά οι σκέψεις μου τρέχουν στα παλιά.

Πηγή φώτο: unsplash.com

Νιώθω τυχερή που πρόλαβα να παίξω, να μην έχω κινητό, να μην έχω πρότυπα κάποιους άγνωστους ινφλουένσερς ή όπως στο καλό τους λένε.
Ειχα πρότυπο την οικογένεια, την αγάπη και την αγκαλιά.

Έμαθα πως κανένα παιδί στο σχολείο δεν αξίζει να παίζει μόνο του και πως κανένα παιδί από την τάξη δεν πρέπει να μην είναι καλεσμένο στα γενέθλια μου.
Στην τάξη μου ήμασταν χοντροί, αδύνατοι, κοντοί, ψηλοί, Αλβανοί, Ρομά και Ελληνες.
Ήμουν κι εγώ κάτι από όλα αυτά και όλα αυτά μαζί.
Και ήμουν όλα αυτά μαζί γιατί στο σπίτι μου με είχαν μάθει πως ήμασταν όλα παιδιά.

Και μεγάλωσα.
Και πέρασαν 25 καλοκαίρια και 25 χειμώνες.
Τους χειμώνες μου τους έντυνα με ρίγες οριζόντιες (που παχαίνουν) και κάθετες(που ψηλώνουν) και με καρό(που κονταίνουν) και με πουά (που φαρδαίνουν) και με σχέδια τρελά που θα μπορούσαν να γίνουν και ταπετσαρία τοίχου.
Τα καλοκαίρια μου τα έντυνα πιο ελαφριά.
Με μαγιό, μπικίνι, ολόσωμα, στράπλες, και τρίγωνα.
Και φορούσα ό,τι με έκανε να νιώθω καλά.

Γιατί ό,τι και να φορούσα και ό,τι και να φοράω υπάρχει κάτι μέσα μου που περισσεύει περισσότερο από την κοιλιά μου.
Η αγάπη.

Η αγάπη για κάθε άνθρωπο που δεν έχουμε ιδέα τι συμβαίνει όταν κλείνει την πόρτα του σπιτιού του.
Η αγάπη για τον εαυτό μου, που πάντα μου άρεσε να με χαβαλεδιάζω για τα κιλά μου και πάντα το έκανα με αγάπη και σεβασμό προς τον εαυτό μου.

Και ξέρεις τι, δεν τα γράφω όλα αυτά για να το παίξω δικαστής της οθόνης.
Τα γράφω γιατί αν ποτέ με αξιώσει ο Θεός να γίνω μητέρα, δεν θέλω τα παιδιά μου να βλέπουν ως πρότυπο κάποια απαίδευτα ανθρωπάκια που αναπαράγουν μια αηδιαστική και προσβλητική στάση προς κάποιον άλλον άνθρωπο και το παρουσιάζουν ως "χιούμορ".

Κι αν τύχει και κάποιο παιδί διαβάζει αυτό το κείμενο,
θέλω να σου πω να αγαπάς.
Να αγαπάς τον εαυτό σου και τους ανθρώπους με ό,τι κι αν κουβαλάνε στην πλάτη τους.
Και να τη χορεύεις τη ζωή σου με ό,τι βήμα γουστάρεις εσύ, αρκεί να μην το κάνεις σε βάρος άλλων.

Αυτά, για κάποιον Τάσο και για κάθε Τάσο εκεί έξω, ελπίζοντας πως θα μάθει να μην ξεχωρίζει τους ανθρώπους από ένα κομμάτι ύφασμα.

Δείτε επίσης:

Οι άνθρωποι με την καθαρή ψυχή

Θυμάσαι μαμά τα δέντρα που ζωγράφιζα; | Της Κατερίνας Λεβαντή

SerresLand Guest Gr 10:30:00 μ.μ.

Μαμά, θυμάσαι τα δέντρα που ζωγράφιζα όταν ήμουν μικρή;

Πηγή φώτο: benetherald.benet.org

Έπαιρνα τον πιο πράσινο μαρκαδόρο και τον έκανα σβούρες σβούρες στο χαρτί μέχρι να γεμίσει φύλλα η ζωγραφιά μου.
Θυμάσαι τα μεσημέρια που σε παρακαλούσα να με αφήσεις να πάω με τον παππού στα παλιά τρένα για να παίξω στο πάρκο;
Ο παππούς με έβαζε πάνω στο πιο χαμηλό κλαδί κι εγώ ένιωθα το πιο ψηλό παιδί του κόσμου.

Δυστυχώς μαμά, τα δικά μου παιδιά δεν θα προλάβουν να τα δουν αυτά.
Δεν θα μάθουν ποτέ πόσο όμορφα ήταν τα πελώρια δέντρα του χωριού.
Α ρε μαμά, πάντοτε μου έλεγες να έχω τα μάτια μου ανοιχτά, να μάθω τον κόσμο.
Κι εγώ λαχταρουσα να μεγαλώσω και να δω.
Και μεγάλωσα.
Και είδα που να μην έβλεπα ποτέ μου.

Είδα στο όνομα του χρήματος να κάνουν στάχτη το μεγαλύτερο θαύμα του κόσμου ετούτου.
Τις ανθρώπινες ζωές.
Είδα κάθε χρόνο να καίνε τα καλοκαιρινά όνειρα των παιδιών.
Άκουσα πνιγμένα ουρλιαχτά και είδα δάκρυα ανθρώπων που δεν τους έμεινε τίποτα ζωντανό.
Είδα όλα τα ζωάκια που με έμαθες να αγαπώ να τρέχουν να σωθούν από τα αποκαΐδια.

Χθες το βράδυ ήρθα σε σένα -μαμά- και σου είπα πως για πρώτη φορά φοβάμαι για το μέλλον μας. Φοβάμαι πως δεν θα συγχωρεθούμε ποτέ για το κακό που προκαλέσαμε στη φύση.
Με ένα πνιγμένο "γιατί" που δε ξεστομίζεται.

Λυπάμαι πολύ μαμά.
Λυπάμαι γιατί τελειώσαμε.

Συγνώμη μαμά.
Συγνώμη Ελλάδα μου.
Συγνώμη που αποτύχαμε ως άνθρωποι.

Δείτε επίσης:

Οι άνθρωποι με την καθαρή ψυχή

Ό,τι μου έμαθε ένας καφές σε γυάλινο ποτήρι | Της Κατερίνας Λεβαντή

SerresLand Guest Gr 11:24:00 μ.μ.

7 μήνες. 7 ολόκληροι μήνες. Ήταν άραγε πολλοί ή λίγοι;
Ναι ξέρω, εγώ είμαι αυτή που σου έλεγα πως ο χρόνος είναι πάντα λίγος και δεν περιμένει κανέναν.

Πηγή εικόνας: weforum.org | Unsplash/Toa Heftiba

Έρχομαι αντιμέτωπη με τα δικά μου λόγια λοιπόν και σκέφτομαι πως ίσως τελικά 7 μήνες να ήταν αρκετοί για να σκεφτούμε με τι στ'αληθεια παλεύουμε μέσα μας.
Δε σου κρύβω πως όσο κι αν φοβόμουν ότι αυτό το "διάλειμμα" από τη ζωή θα μας φέρει αντιμέτωπους με τις πιο κρυμμένες φοβίες μας, την ίδια στιγμή βαθιά μέσα μου ήλπιζα πως θα βγούμε πιο αληθινοί και πιο ανθρώπινοι - αν μου επιτρέπεις- από όλο αυτό.

Και να'μαστε.

Σιγά σιγά μας μεγαλώνουν τις αλυσίδες, δίνοντας μας περισσότερη ζωή από αυτή που μας στέρησαν 7 μήνες τώρα.

Έχουμε πια τη δυνατότητα να σχετιστούμε και να μιλήσουμε με περισσότερους ανθρώπους.

Κι αν με ρωτάς δηλαδή μου περνάει παγερά αδιάφορο το να πιω έναν καφέ σε γυάλινο ποτήρι, μου δίνει όμως τεράστια χαρά το να μου πει δύο κουβέντες ο άνθρωπος που θα του σερβίρω αυτόν τον καφέ στο γυάλινο ποτήρι.
Και η αλήθεια είναι πως δύο εβδομάδες τώρα που είμαι σε αυτή τη σημαντική για μένα θέση άκουσα με πολλή προσοχή τους ανθρώπους που είχαν κάτι να μου πουν.

Και ξέρεις τι κατάλαβα;

Ότι κάνεις μας δεν είναι μόνος.

Όσο απλή κι αν είναι αυτή η πρόταση, φίλε, μα την αλήθεια είναι το πιο σημαντικό πράγμα που έχω συνειδητοποιήσει στα 25 μου χρόνια.

Άκουσα ανθρώπους που πάλεψαν με τον εαυτό τους και άλλους που διέλυσαν το μέσα τους για να βρουν μια άκρη.

Άνθρωποι που τα βράδια που βρέθηκαν μόνοι φοβήθηκαν για το ποιοι στ'αλήθεια είναι κι άλλοι που αναρωτήθηκαν αν θα τα καταφέρουν.

Άκουσα λέξεις και έννοιες που μου θύμισαν πολλά.

Κατάθλιψη, νευρικός κλονισμός, κρίσεις πανικού, άγχος, φόβος, είναι μόνο λίγες από αυτές που έπεσαν στο τραπέζι.

Άλλοι ήταν νέοι, άλλοι μεγαλύτεροι, άλλοι γνωστοί και άλλοι παντελώς άγνωστοι.

Κι όμως όλοι είχαν κάτι κοινό. Την αλήθεια τους.

Την αλήθεια μας.

Για να μη σε κουράζω άλλο, ήθελα να σου πω πως τελικά δε ξέρουμε τι σταυρό κουβαλάει ο καθένας όταν κλείνει η πόρτα του σπιτιού του.

Πως δεν έχουμε ιδέα με τι παλεύει ο κάθε άνθρωπος που συναντάμε στη ζωή μας.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι όλοι για κάτι αγωνιζόμαστε. Και τελικά ίσως γι'αυτο να είμαστε εδώ, για να παλέψουμε για τη ψυχή μας.

Κι αν με διαβάζει κάποιος από εσάς, να ξέρετε πως νιώθω τυχερή που σας άκουσα και πως μου δώσατε την ελπίδα που έψαχνα.

Ότι υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω με καθαρή ψυχή.

Κι όπως έγραψε κάποτε ο τεράστιος Γιάννης Αγγελάκας: "Ο μεγαλύτερος μου φόβος, φοβάται μη και δεν τον φοβηθώ".

Οι φόβοι μας μπορεί να βγήκαν προς τα έξω, όμως εμείς είμαστε εδώ για να τους κοιτάξουμε στα μάτια.

Καλό αγώνα άνθρωποι, είστε υπέροχοι!

Δείτε επίσης:

Οι άνθρωποι με την καθαρή ψυχή

Χρόνος ήταν και πέρασε | Της Κατερίνας Λεβαντή

SerresLand Guest Gr 8:13:00 μ.μ.

Ένας χρόνος που φεύγει και μας άφησε πολλά στο πέρασμα του. Μας έμαθε ακόμα περισσότερα και μας θύμισε πως όσο δύσκολη κι αν είναι η ζωή, εμείς είμαστε ακόμα εδώ κι αυτό δεν είναι λίγο.

Στις τελευταίες αυτές ώρες του έτους άκουσα την πιο όμορφη και αμήχανη ερώτηση της ζωής μου.
«Πως είναι δυνατόν να είσαι τόσο γεμάτη μέσα σου;» με ρώτησες.
«Με τόσο που έφαγα και έξω μου γεμάτη είμαι!» σου είπα χιουμοριστικά.
Γελασες γιατί ξέρεις πόσο αγαπώ τον αυτοσαρκασμό.
Δεν σου απάντησα.

Ποτέ μου μέχρι σήμερα δεν κατάφερα να πω αυτό που νιώθω την στιγμή που το νιώθω. Γι'αυτό πάντα σου γράφω. Οι λέξεις μου έβγαιναν ανέκαθεν πιο αληθινές στο χαρτί.

Ξέρεις, πολλές φορές οι άνθρωποι ψάχνουμε τα πολλά. Γεμίζουμε τα κενά μας με ένα σωρό άχρηστα πράγματα μέχρι που έρχεται η στιγμή μας. Η στιγμή εκείνη της ζωής μας που καταλαβαίνουμε πως τελικά το μόνο που χρειάζεται η ψυχή μας είναι υγεία, αγάπη και αυθεντικότητα.

Εν ολίγοις λοιπόν -πριν συνεχίσω- σου απαντώ πως έτσι γέμισα μέσα μου.
Όταν τίποτα δεν μου είχε απομείνει, όταν έχασα τον εαυτό μου και βούλιαξα σε έναν εφιάλτη τότε σηκώθηκα και είδα την αλήθεια. Είδα πως τίποτα στον κόσμο αυτό δεν είναι πιο σημαντικό από την υγεία του σώματος αλλά και της ψυχής μας.
Και τότε ξεκίνησα να ζω. Τότε ξεκίνησα το πραγματικό "γέμισμα". Γιατί τίποτα δεν ζητούσα, μόνο προσευχόμουν να μη χάσω αυτά που ήδη έχω.
Και - μεταξύ μας - ακόμα αυτό προσεύχομαι.

Όλα αυτά στα γράφω γιατί θα ήθελα πολύ να το δεις κι εσύ.
Να δεις την δική σου αλήθεια και να γεμίσεις μέσα σου 100 φορές περισσότερο απ' όσο μπόρεσα εγώ.

Αρκετές φορές χάνεσαι στις σκέψεις σου, ψάχνεις τον εαυτό σου και εξαφανίζεσαι.
Αυτό κι αν είναι λύτρωση, σωστά;

Τη χρονιά που μας πέρασε ίσως να το έκανες και περισσότερο απ' ό,τι συνήθως.
Ίσως οι δύσκολες μέρες που βιώνουμε να σου άφησαν μεγάλη γρατζουνιά και ίσως επίσης να μην έχεις άλλη υπομονή μέσα σου.

Ξέρεις όμως, θα περάσει.
Όλα περνάνε.
Και θα βγούμε πιο γεροί και πιο δεμένοι από αυτή τη χρονιά.
Αρκεί να είμαστε εδώ.
Με τους ανθρώπους μας.
Εκείνους που έχουμε επιλέξει να μοιραζόμαστε τη ζωή.
Και αν κάποια μέρα ξεχάσεις να γεμίσεις, θυμήσου να γελάσεις και τότε ό,τι έχεις μέσα σου δεν θα σε αφήσει να αδειάσεις ποτέ ξανά.

Χρόνος ήταν και πέρασε.
Εύχομαι η νέα χρονιά να μην σου πάρει τίποτα πίσω!
Να σου δίνει υγεία.
Να αγκαλιαστούμε ξανά χωρίς κανένα φόβο!
Και με το καλό να ξανασμίξουμε!

Δείτε επίσης:

Οι άνθρωποι με την καθαρή ψυχή

Τι τσίρκο είναι τούτο; | Της Κατερίνας Λεβαντή

SerresLand Guest Gr 11:25:00 μ.μ.

Αγαπημένο μου, χωρίς ιδιαίτερο πρόλογο σου γράφω σήμερα. Είναι βλέπεις η πρώτη φορά που δεν θέλω να σου μιλήσω για όλα εκείνα τα όμορφα και τις χαρές της ζωής.

GUESTS,ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΛΕΒΑΝΤΗ,ΓΝΩΜΕΣ | ΑΠΟΨΕΙΣ,

Πηγή εικόνας: pexels.com

Απόψε σου γράφω για τον κόσμο. Τον κόσμο που δεν είναι σαν εμάς. Και μιας που συνηθίζουμε να ρωτάς εσύ και να απανταώ εγώ, λέω αυτή τη φορά έτσι για αλλαγή να κάνω εγώ μερικές ερωτήσεις.

Πες μου, σε παρακαλώ, τι έχουν πάθει; Γιατί έχουν γίνει έτσι οι άνθρωποι;
Ξέρεις θλίβομαι...Θλίβομαι πολύ με το πόσο ανύπαρκτες λέξεις είναι η καλοσύνη και η ευγένεια στις μέρες μας.
Με το πόσο άγνωστες έχουν καταντήσει έννοιες όπως ειλικρίνεια και μπέσα.
- Αχ η μπέσα..Πόσο αγαπημένη μου λέξη! Και πόσο αμαυρισμένη.
Άκουσα ανθρώπους να μιλάνε γι'αυτήν σα να την είχαν απο πάντα, σα να ήταν το πιο ιερό τους!
- Και..μπέσα! Την αμαύρισαν. Όλοι τους.

Είδα κι άλλους να καταδικάζουν τη ψευτιά της εποχής μας, να κρίνουν και να χλευάζουν τη γενιά μας (τη γενιά τους) που είναι -έλεγαν- βουτηγμένη στα σκατά και όταν ήρθε η ώρα να βγούν με καθάρια ψυχή, έκαναν πίσω και έγιναν όσα οι ίδιοι έκριναν.

Δε σου αναφέρομαι συχνά στη ζωή μου, μα για λίγο θα το κάνω.
Πέρασαν -ξέρεις- λογιών λογιών άνθρωποι απο την πόρτα μου.
Την είχα πάντα ανοιχτή, ήταν ανέκαθεν χαρά μου να συναντάω ψυχές και να ξαποσταίνουμε παρέα.
Κάποιοι είναι ακόμα εδώ, έγιναν οι άνθρωποί μου και θα τους ευχαριστώ αιώνια.
Κάποιοι άλλοι έμειναν για λίγο, κάναμε τον κύκλο μας και έφυγαν ξανά για να χαράξουν άλλους δρόμους. Γνώρισα όμως και τους άλλους.
Εκείνους που όσο ήταν εκεί στέκονταν επίμονα μπροστά απο την πόρτα μου για να την μπλοκάρουν.
Εκείνους που μόνη τους έγνοια ήταν να ικανοποιήσουν το εγώ τους, να νιώσουν για λίγο να γεμίζει η ψυχή τους, ώσπου να χτυπήσουν την επόμενη πόρτα τους.

Δεν ασχολήθηκα ποτέ μαζί τους, καμία πικρία δεν μου άφησαν φεύγοντας.
Τους συγχωρούσα μέσα μου κάθε βράδυ ώστε να κοιμάμαι ήσυχη.
Ήρθα όμως στο σήμερα και είδα με τα ίδια μου τα μάτια πως ο κόσμος έξω, είναι όλοι αυτοί.

Αυτοί οι σκάρτοι άνθρωποι, που ποτέ τους δεν ενδιαφέρθηκαν να μάθουν τι συμβαίνει έξω απο το δικό τους σώμα. Εκείνοι που φεύγοντας έλεγαν το ίδιο ποίημα, εντυπωσιάζονταν με την καλοσύνη που υπάρχει τελικά και με τις πράξεις τους με έπειθαν πως είμαι πολύ μικρή για να έρθω αντιμέτωπη με το "μεγαλείο" αυτού του κόσμου.

Μα πια καταλαβαίνω πως δεν άξιζε τον κόπο. Το μεγαλείο αυτού του κόσμου είναι εν τέλει οι πρώτοι ρόλοι που εγώ έδωσα σε κομπάρσους. Δικό μου πρόβλημα -θα μου πείς- και αναλαμβάνω την ευθύνη.

Άκουσα πολλούς απο αυτούς, άντρες και γυναίκες, να δηλώνουν "παντελονάτοι".
Στην αρχή γελούσα χαριτωμένα με αυτή τη λέξη, ξέρεις όμως πλέον -λυπάμαι- μα μου προκαλεί αηδία.
Για ποιόν αστείο λόγο υπάρχει αυτή η λέξη;
Για ποιά καρδιά αναπνέουν αυτοί οι άνθρωποι;
Για ποιά ντομπροσύνη μας μιλάνε;
Γιατί τα λόγια τους δεν συνάδουν ποτέ με τις πράξεις τους;
Γιατί επιτέλους δεν βγαίνει κάποιος απο αυτούς να μας πει τι τον σημάδεψε τόσο, που έγινε μαριονέτα αυτού του ψεύτικου κόσμου;

Οχι, ούτε κι εγώ είμαι η καλύτερη, τόσα έζησα, τόσα έμαθα, τόσα λέω.
Αν ένα πράγμα όμως μπορώ να σου πω με σιγουριά είναι πως όσο βαθιά κι αν βούτηξα στον βόθρο της ζωής μου, βγήκα καθαρή. Κι αν την παραμικρή υποψία είχα πως πλήγωσα κάποιον ζήτησα συγνώμη μέσα από την καρδιά μου.
Και την αλήθεια μου την έδωσα απλόχερα γιατί μόνο αυτή μου είχε απομείνει.

Για το τέλος, εσύ φιλαράκι μου να κρατήσεις την ψυχή σου καθαρή κι ευλογημένη.
Όσο κι αν προσπάθησαν να σε πείσουν πως δεν είναι τόσο σημαντικό το μέσα σου,
να ξέρεις πως οι άνθρωποι που χρειάζεσαι στην ζωή σου είναι εκείνοι που βλέπουν το πόσο υπέροχος είσαι και προσπαθούν να σε κρατήσουν.
Όχι αυτοί που φεύγουν ακριβώς επειδή είσαι "πολύ υπέροχος" για τα μέτρα τους.

Κι αν κατά τύχη κάποιος απο τους "εκείνους" διαβάζει αυτό το κείμενο, ας έρθει να μου απαντήσει ειλικρινά: <<Τι τσίρκο είναι τούτο;>>

Δείτε επίσης: Οι άνθρωποι με την καθαρή ψυχή

Της Κατερίνας Λεβαντή

Οι άνθρωποι με την καθαρή ψυχή | Της Κατερίνας Λεβαντή

SerresLand Guest Gr 12:02:00 π.μ.

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι στον κόσμο ετούτο, που βλέπουν τη ζωή με άλλο μάτι.

Photo: Author/Depositphotos

Δεν τους συναντάς συχνά. Μα όταν αυτό συμβεί, θα τους αναγνωρίσεις.

Θα σε κοιτάξουν στα μάτια, στο βλέμμα τους θα δεις να απλώνονται θάλασσες ολόκληρες.

Δεν θα σου μιλήσουν εύκολα, μα όταν τους δώσεις την ευκαιρία θα αναγνωρίσεις την γαλήνη στις κουβέντες τους.

Είναι εκείνος ο νεαρός που θα ακούσεις το “ευχαριστώ” από το στόμα του με μεγάλη ειλικρίνεια.

Και εκείνη η κοπέλα που θα σου ζητήσει συγγνώμη επειδή σκόνταψε πάνω σου στον δρόμο, και θα το εννοεί.

Άνθρωποι απλοί, αλλά και σπάνιοι ταυτόχρονα.

Από το στόμα τους θα ακούς πάντοτε μια καλημέρα και μια καληνύχτα.

Αγαπούν την αλήθεια, το δίκαιο και την ευγένεια.

Έχουν μπέσα.

Έχουν λίγη παραπάνω αισιοδοξία μέσα τους και είναι διατεθειμένοι να στην δώσουν. Παρ’την κι άντε στη δουλειά σου.

Άνθρωποι που ίσως πέρασαν πολλά, δύσκολα ή εύκολα.

Έζησαν στιγμές έντονες που καταδίκασαν τον ίδιο τους τον εαυτό, χωρίς στην πραγματικότητα να φταίνε. Έδωσαν μάχη με την ζωή σε όλα τα επίπεδα.

Καθένας από αυτούς έχει να σου διηγηθεί μια ιστορία.

Δεν θα το κάνει όμως. Πρέπει να τον κερδίσεις.

Να τους ακούς προσεκτικά γιατί σπάνια μιλούνε. Μισούν τις φλυαρίες.

Στέκονται πίσω σου και όχι μπροστά σου.

Άνθρωποι με καθαρή ψυχή.

Άνθρωποι ευλογημένοι.

(Μυστικό.) Είναι άνθρωποι σαν εσένα ψυχή μου, που ξεχνάς πόσο υπέροχος είσαι. Να θυμάσαι να είσαι εσύ, με ό,τι κι αν κουβαλάς στην πλάτη σου! Και να είσαι καλά!

Πηγή: enallaktikidrasi.com | Της Κατερίνας Λεβαντή