SerresLand.gr

Ποτέ πριν η εξουσία, διεφθαρμένη, εξωνημένη, κραγμένη σε όλα τα επίπεδα, δεν ήταν τόσο αποτελεσματική στη μαζική συμμόρφωση.

Δικτατορίες, κάλπικες δημοκρατίες και Νύχτες των Κρυστάλλων, στάθηκαν ανίκανες στην απόλυτη συμμόρφωση. 

Η ανυπακοή κυλούσε σε υπόγεια ρεύματα, όπως το αίμα στις φλέβες των ανθρώπων, κι έφερνε την ανατροπή.

Ποτέ πριν ο φόβος του θανάτου δεν ήταν τόσο καταλυτικά συμμορφωτικός. 

Από τα χαρακώματα, ως τα σκοπευτήρια, τα μπουντρούμια της ΕΑΤ-ΕΣΑ και τα ξερονήσια, οι άνθρωποι αναμετρήθηκαν με το φόβο του θανάτου, όρθιοι.

Ακόμα κι αυτοί που δεν βγήκαν μπροστά με την αποκοτιά του ήρωα και δεν είχαν διαβάσει μια αράδα από τους στωικούς, είχαν εμπεδώσει την άρρηκτη σχέση της ζωής με το θάνατο και αρνιόντουσαν να ζουν, πεθαίνοντας καθημερινά.

Σήμερα, καθένας έστησε μια Γυάρο μέσα του και αυτοεξορίστηκε.

Χειραγωγημένοι από τον υπόκοσμο της οθόνης που, με το αζημίωτο, κάνει τη δουλειά του «αναμορφωτή συνείδησης», του δεσμοφύλακα και του βασανιστή, η συμμόρφωση σαρώνει μαζικά. Η οθόνη μπορεί να έχει το ελάχιστο μέγεθος του smart phone και οι εντολείς της, η διεφθαρμένη, εξωνημένη και κραγμένη σε όλα τα επίπεδα εξουσία, το μπόι του παραμορφωμένου νάνου των τσίρκων, μοιάζουν όμως γίγαντες γιατί στη μέσα μας Γυάρο, είμαστε γονατισμένοι, όπως οι σερνάμενοι προσκυνητές της εμπορεύσιμης άνωθεν σωτηρίας. 

«Η δικτατορία μπαίνει μέσα μας. Σπάνε πάνω μας κύματα και σφυρίζουν καλώδια», όπως στην Αρχαία Σκουριά, κι εμείς κρατάμε στην κωλότσεπη το free pass μιας rapid ελευθερίας.

Οι απελεύθεροι της Ιστορίας.

Εκχωρήσαμε και  το Ψωμί και την Παιδεία και την Ελευθερία, στο όνομα μιας λαθραίας επιβίωσης.

Το Πολυτεχνείο Ζει μόνο αν προσδιορίσουμε ξανά την έννοια της ζωής.  

Της Νίνας Γεωργιάδου

Δείτε κι άλλα κείμενα από τη Νίνα Γεωργιάδου:

• Ο μεγάλος βιασμός
• Click away, εμποράκο!
• Guernica και τα μυαλά στα κάγκελα
• Έχε το νου σου στο παιδί
• Περί υποχρεωτικότητας και άλλων δαιμονίων
  

Καραδοκεί ένας νέου τύπου εμφύλιος μέσα στην καθημαγμένη ελληνική κοινωνία και δεν αφορά σε μια γενναία αναμέτρηση με τους εργοδότες του 12ωρου και τον πλασιέ τους, τη σούπερμαν τούρτα

Ούτε σε όσα άλλα δραματικά έχουν δρομολογηθεί ανάμεσα σε διαχειριστές-πλιατσικολόγους και μια κοινωνία που βυθίζεται σε βαθιά φτωχοποίηση, εργασιακή ισοπέδωση και υγειονομικό τέλμα.

Ένας νέος κοινωνικός αυτοματισμός πυροδοτήθηκε ανάμεσα σε δυο νέες «τάξεις», εμβολιασμένους και ανεμβολίαστους, για να συγκαλύψει τις βαριές ευθύνες των διαχειριστών της εξουσίας σε όλα τα επίπεδα. Οχυρώθηκαν βέβαια νομικά με το «ακαταδίωκτο» αλλά δεν εφησυχάζουν στην πιθανότητα μιας κοινωνικής έκρηξης, που σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να είναι μια 24ωρη τουφεκιά όταν η βίαιη εργασιακή οπισθοχώρηση μας πάει 200 χρόνια πίσω.

Με όπλο τον αρχέγονο φόβο του θανάτου, ταξινομούν την κοινωνία σε δυο νέα στρατόπεδα, με επιφανειακές προς το παρόν αψιμαχίες, που ωστόσο βαθαίνουν.
Οι ανεμβολίαστοι κατατάσσονται, ανεξαρτήτως αιτιολογίας, σε μια κατηγορία, «ψεκασμένοι, συνωμοσιολόγοι, γραφικοί και ατρύπητοι», με μια πλειάδα κονδυλοφόρων να μηρυκάζουν την κυβερνητική επιχειρηματολογία, πασπαλισμένη με αριστεροφάνεια.

Κουβέντα για τον αποκλεισμό φαρμάκων που υπάρχουν και θεραπεύουν μόνο  τους εκλεκτούς θεού και ανθρώπων, ενώ θα είχαν σώσει τους περισσότερους από αυτούς που είναι ήδη στα κοιμητήρια και θα σήμαιναν, μαζί με μια οργανωμένη πρωτοβάθμια περίθαλψη, αποφόρτιση των νοσοκομείων.

Κουβέντα για το εμπάργκο σε  συγκεκριμένα εμβόλια, στη βάση  γεωστρατηγικής ταξινόμησης και άνωθεν εντολών.

Ούτε λέξη για την ανοσολογική μνήμη, που τσακίστηκε με τους πολύμηνους εγκλεισμούς και θα είναι ανοχύρωτη ακόμη και στην επόμενη απλή γρίπη.  
Τους είναι παντελώς αδιάφορη η απουσία κάθε επιδημιολογικής επιτήρησης, που εξοβελίζει τους ανθρώπους που δεν μπορούν να εμβολιαστούν λόγω αυτοάνοσου, αλλεργιών, χημειοθεραπειών κλπ, όπως και για το συντριπτικό ποσοστό του 40% των θετικών κρουσμάτων που νόσησαν ασυμπτωματικά και δεν πρέπει να εμβολιαστούν στην παρούσα φάση αλλά δεν καταγράφονται πουθενά και ούτε καν ανιχνεύονται.

Όσο για αυτούς που διατυπώνουν επιφύλαξη ή ακόμη περισσότερο, αμφισβήτηση, διαπομπεύονται και στήνονται σε μια «πυρά» δημόσιου  διασυρμού.

Η, δίχως λόγο, δημοσιοποίηση  μιας προσωπικής ιατρικής πράξης, του εμβολιασμού, σαρώνει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και είναι προς διερεύνηση τι κίνητρα έχει, αν όχι τη συμμόρφωση των "ψεκασμένων, προς το συμφέρον όλων μας και το κοινό καλό".

Σε λίγο καιρό είναι αμφίβολο αν θα υπάρχει σωματείο που να υπερασπίζεται τους ανεμβολίαστους που θα απολύονται ή αν θα διεγείρεται καν το ελάχιστο αίσθημα συμπαράστασης στον κοινωνικό περίγυρο, αφού ήδη διαταράσσονται διαπροσωπικές σχέσεις χρόνων στην απλή διατύπωση επιφύλαξης.

Ο φόβος είναι το μόνο κοινό χαρακτηριστικό των δύο «αντίπαλων στρατόπεδων» Κατανοητός και σεβαστός όταν μάλιστα εξαπολύεται ως βόμβα μεγατόνων, μέσα από τα βοθροκάναλα.

Ποιον εξυπηρετεί όμως σήμερα ο κρετινισμός μιας σύγκρουσης φόβων αν όχι αυτούς που την καλλιεργούν;

Στη Γερμανία, μετά το Ισραήλ, υπερψηφίστηκαν ήδη, από όλα τα κόμματα, τα προνόμια των εμβολιασμένων και η περιθωριοποίηση των ανεμβολίαστων, παραπέμποντας ιστορικά στο ναζιστικό  κώδικα της Νυρεμβέργης
Εδώ, στις 11 Μαρτίου 2020, πριν καν επιβληθεί το πρώτο lockdown, ψηφίστηκε ο ν. 4675/2020, που περιλαμβάνει τον υποχρεωτικό εμβολιασμό.

Ποια διαίσθηση οδήγησε τον κυβερνητικό αχταρμά σε αυτή τη νομική ετοιμότητα,  καθώς χρειάζονται τουλάχιστον δυο ή τρεις μήνες για την προετοιμασία ενός νόμου; Και ψήφισαν εκ νέου και σε ανύποπτη στιγμή, την υποχρεωτικότητα όταν ήδη και σωστά, είναι δια νόμου υποχρεωτικά τα εμβόλια ιλαράς, ερυθράς, παρωτίτιδας, ηπατίτιδας πολιομυελίτιδας, διφθερίτιδας, κοκίτη, μηνιγγίτιδας  και πνευμονιόκοκκου.

Η άρρωστη πολυνομία που διέπει κάθε παρακμασμένη κρατική οντότητα δεν μπορεί να είναι η απάντηση, καθώς τίποτα δεν είναι τυχαίο.

Ο νόμος αυτός δεν αποτέλεσε ποτέ ως τώρα θέμα στο δημόσιο διάλογο.

Ούτε οι ποινικές ευθύνες που εγείρονται από τη βίαιη καταπάτησή του.

Στο άρθρο 2, παρ. ε’, προβλέπει «αυξημένη φροντίδα για τις ασθένειες υψηλού επιπολασμού, όπως ο καρκίνος». Η εγκατάλειψη που βιώνουν καρκινοπαθείς και καρδιοπαθείς, μόνο με πρόγραμμα ευθανασίας, μπορεί να  συγκριθεί. Ματαίωση χημειοθεραπειών και ακτινοβολιών. ματαίωση προγραμματισμένων επεμβάσεων, ματαίωση προληπτικού ελέγχου εξέλιξης της αρρώστιας. Οι πρώτες σε θνησιμότητα ασθένειες εγκαταλείφθηκαν στη μοίρα τους, οδηγώντας σε απόγνωση και θάνατο. Όποιος καρδιοπαθής ή καρκινοπαθής είχε κομπόδεμα ή πούλησε σπίτι, σ’ αυτή τη συγκυρία «της μιας νόσου», τα κατέθεσε στον κλινικάρχη με την προσδοκία της επιβίωσης. Όποιος δεν είχε το προβλεπόμενο αντίτιμο, ξέμεινε με τη δεκάρα για το βαρκάρη του Αχέροντα.

Περιττεύει κάθε αναφορά σε όλα τα υπόλοιπα άρθρα, που γράφτηκαν μόνο για να παραβιαστούν με κυνισμό, όπως το σχετικό με την ενίσχυση των δομών απεξάρτησης, τη διατροφική βελτίωση, τη σωματική ευεξία ή το άρθρο 3, παρ. 2 για πλήρη κοστολόγηση και σταδιακή αύξηση των δαπανών για τη δημόσια υγεία.

Έμεινε μόνο ο εμπαιγμός από τον προϋπολογισμό για το 2021 που, στην κορύφωση της πανδημίας, προβλέπει μείωση των δαπανών για τη δημόσια υγεία κατά 572 εκατομμύρια ευρώ, ένας πολλαπλά παραβιασμένος νόμος που σε άσχετο χρόνο μιλά για υποχρεωτικό εμβολιασμό κι ένα κοινωνικό σύνολο, με πολλή φτώχεια, πολλή καταστολή και πολλά πένθη, που τρώει τις σάρκες του.

Της Νίνας Γεωργιάδου

Δείτε κι άλλα κείμενα από τη Νίνα Γεωργιάδου:

• Ο μεγάλος βιασμός
• Click away, εμποράκο!
• Guernica και τα μυαλά στα κάγκελα
• Έχε το νου σου στο παιδί

Καθώς πολλαπλασιάζονται  οι καταγγελίες για βιασμούς, η έγκλειστη πανδημική μας κοινωνία βρήκε θέμα, εκτός από τη αγιότητα του Τσιόδρα και την brutal διαχείριση του Χαρδαλιά, για να περνά με μικρά επιφωνήματα απαρέσκειας τον πολύ και πολύ νωθρό χρόνο της έγκλειστης τηλεθέασης.

Ελαιογραφία του Γερμανού σουρρεαλιστή Siegfried Zademack

Μοιάζει σαν η ελληνική κοινωνία να αποτελείται μόνο από βιαστές και βιασμένους και στη μέση τηλεθεατές στο μεγάλο μπανιστήρι.

Κι ενώ το πανδημικό απόσπασμα κάθε μέρα εκτελεί ό,τι είχε απομείνει από την αστική δημοκρατία, την ελευθερία, την εργασιακή αξιοπρέπεια, τη μικρομεσαία επιχείρηση, τη δημόσια περιουσία, τη δημόσια υγεία, το δημόσιο σχολείο,  την κοινή λογική, εκείνο που απασχολεί όση φαιά ουσία δεν έκαψε η τηλεόραση και ο εγκλεισμός, είναι οι επώνυμοι ασυγκράτητοι της λαγνείας.

Και μέσα σ’ αυτή τη ‘βιασμολογία’, μέσα σε όλη αυτή την παρακμή που θυμίζει το Μεγάλο Φαγοπότι του Φερέρι,  δεν υπάρχει η παραμικρή νύξη, ίσως ούτε καν η υποψία για το μεγάλο βιασμό. 

Η ελληνική κοινωνία, οι γυναίκες, οι άντρες της, τα παιδιά και οι γέροι της, όλοι μας, ολόκληρη η ελληνική κοινωνία είναι μια βιασμένη γυναίκα, με επανειλημμένους, σκληρούς και ατιμώρητους βιασμούς.

Κάθε μέρα και σε δημόσια θέα, ασελγούν πάνω μας οι διαχειριστές μιας ανάλγητης εξουσίας που εμείς τους παραδώσαμε.

Είναι τόση η διαστροφική μανία με την οποία  μεταχειρίζεται την ελληνική κοινωνία όλο το πλέγμα των εξουσιών, που το σώμα της έχει καταντήσει κουρέλι.

Μοιάζει να ‘ναι, σχεδόν πια μόνιμα, κακοποιημένη και ακινητοποιημένη σ’ ένα κρεβάτι και να περιμένει, με ανοιχτά  ποδιά τον επόμενο βιασμό γιατί, κρατώντας σφιχτά το μικροαστισμό της, κάθε τέσσερα χρόνια αφήνεται να πειστεί απ’ την υπόσχεση για ‘γάμο και αποκατάσταση’, μπροστά στο βωμό της κάλπης. Κι έτσι, ο ειδεχθής βιασμός νομιμοποιείται. Εξασφαλίζεται το άλλοθι της «συναίνεσης» που λένε και οι νομικάτζες στις δίκες των βιασμών.

Ειδικά η περίοδος της πανδημίας κατέγραψε τους πιο αποτρόπαιους ομαδικούς  βιασμούς - με παράλογους εγκλεισμούς, άγρια καταστολή και θανατολογία - στο σώμα μιας κοινωνίας βιασμένης πολλαπλά πριν, από χρεοκοπίες, κατασχέσεις, λουκέτα και αυτοκτονίες. 

Κοντεύουν πέντε αιώνες από τότε που ο Étienne de la Boétie έγραφε στο Εγχειρίδιο Περί Εθελοδουλείας,  "Εκείνος, που έτσι σας καταδυναστεύει, έχει μόνο δυο μάτια, δυο χέρια, μόνο ένα σώμα, τίποτα παραπάνω για να σας καταστρέψει, από την εξουσία που εσείς του απονείματε.
Πού βρήκε αρκετά μάτια για να σας κατασκοπεύει, εάν δεν του τα δώσατε οι ίδιοι; Πώς μπορεί να έχει τόσα πολλά χέρια για να σας χτυπά, εάν δεν τα δανείστηκε από σας; Τι θα μπορούσε να σας κάνει, εάν εσείς οι ίδιοι δεν συνεργούσατε με τον κλέφτη που σας ρημάζει, εάν δεν ήσασταν συνένοχοι με τον εγκληματία που σας σκοτώνει, εάν εσείς οι ίδιοι δεν προδίδατε τους εαυτούς σας;
Σπέρνετε τα χωράφια σας ώστε να μπορεί να τα ρημάζει. Ανατρέφετε τις κόρες σας ώστε να μπορεί να ικανοποιήσει τη λαγνεία του, μεγαλώνετε τα παιδιά σας προκειμένου να οδηγηθούν στις μάχες του, να πάνε στο σφαγείο, να γίνουν υπηρέτες της απληστίας του. Παραδίνετε τα κορμιά σας στη σκληρή εργασία προκειμένου να είναι σε θέση να ικανοποιεί τις απολαύσεις του. Τέτοιες ταπεινώσεις, που ούτε τα κτήνη του αγρού δεν θα υπέμεναν. Και όλα με την έγκρισή σας»

Διαβάστε επίσης:

• Έχε το νου σου στο παιδί
• Guernica και τα μυαλά στα κάγκελα
• Click away, εμποράκο!

Της Νίνας Γεωργιάδου

Και ‘ο πωλών τοις μετρητοίς’ και ‘ο πωλών επί πιστώσει’, αδειάστε μας τη γωνιά μ’ ένα κλικ, ένα πετάρισμα των ματιών.

Είναι η απελπισία στο μάτι της Μαρίκας, που ζούσε ανοίγοντας χυλοπίτες και τραχανά και τα συσκεύαζε όμορφα  σε πάνινα σακουλάκια.

Και δεν θα υπάρχει κανένας Άρθουρ Μίλλερ να μιλήσει για το θάνατο του εμποράκου, γιατί διαψεύστηκαν τα όνειρά του και πώς δούλεψαν οι μυλόπετρες του άγριου καπιταλισμού, που τον έκαναν αλεύρι. 

Της Νίνας Γεωργιάδου

Κεφάλια, πόδια, μάτια και τα μυαλά στα κάγκελα. Ανθρώπινα μέλη, σπαρμένα εδώ κι εκεί. Ένα παζλ με όλα τα κομμάτια αταίριαστα. Κανένα νόημα και καμιά λογική συνοχή.

- Ο συνταξιούχος στα Κρέστενα κλαίει με μια μάσκα κάτω από τη μύτη, θόλωσαν τα μάτια του, δεν έβλεπε, δεν μπορούσε να πάρει αέρα, η σύνταξή, 70 ευρώ πάνω απ’ το πρόστιμο.
Το όργανο ασυγκίνητο. Για την καλή υγεία όλων μας. Μπορεί  και για το ποσοστό απ’ τα πρόστιμα. Οι προστάτες πάντα δουλεύουν με ποσοστά.  
Κομμένα κεφάλια που ουρλιάζουν. Εδώ με μπαμπακένια μαλλιά.

Απ’ όλα έχει η Γκουέρνικα 

-  Ο πατέρας του μαθητή στη Ροδόπη ικετεύει τον υπάλληλο να μην κόψει το ρεύμα για μια ώρα ακόμη, ώσπου να τελειώσει το παιδί το μάθημα, τον εξευτελισμό δηλαδή μαθητών, δασκάλων και γνώσης μπροστά σε μια οθόνη. Σαν την τελευταία επιθυμία πριν την ηλεκτρική καρέκλα. Μια ώρα. Αυτα στην ακριτική και παγωμένη Ροδόπη. Θα ξαναγίνει μέρος του λόγου σε νέα θερμά επεισόδια. Τώρα, μόνο ένα μάτι στα σκοτεινά, με καμμένο λαμπτήρα, που δε βλέπει πια τίποτα. Και μια λάμπα κηροζίνης.

Κι αυτό το έχει η Γκουέρνικα

- Η μάνα με τα δυο της παιδιά, στο Ρέθυμνο έξω απ’ το σούπερ μάρκετ. Ζητιανιά δωρεά wifi. Για να κάνουν τα παιδιά των δυο άνεργων γονιών, ό,τι και το παιδί στη Ροδόπη. Τον εξευτελισμό δηλαδή, μαθητών, δασκάλων και γνώσης, σ’ ένα κατώφλι, μέσα στο κρύο, με ένα κινητό. Είναι το κομμένο χέρι που ικετεύει.

Κι αυτό το έχει η Γκουέρνικα. 

Ο πίνακας έχει κι άλλα κομμένα κεφάλια, ουρές αλόγων, αποκόμματα εφημερίδων με κακά μαντάτα και κατασκευασμένες ειδήσεις. 

Στη Θεσσαλονίκη, εκτός από happy travelling με τσουρέκια, βροχή τα πρόστιμα σε άστεγους γιατί δεν έχουν νομιμοποιητικό της ‘μετακίνησης’ δηλαδή της εγκατάστασης στους δρόμους.

Στις Σέρρες γίνεται κατάσχεση του μισθού των 450 ευρώ για φορολογικές εκκρεμότητες. Η οικογένεια δεν έχει άλλα εισοδήματα αλλά  και η εφορία δεν μπορεί να στερείται τα δικά της.

Πρέπει να βγούν τα καινούργια 150 μύρια στην Aegean.

Ο πρόεδρος του ΕΟΔΥ, στήνει ιδιωτικό μαγαζί καταγραφής των κρουσμάτων, των νεκρών, των κομμένων κεφαλών. Αυτό δεν είναι πανδημία. Είναι ακήρυχτος πόλεμος. 

Της Νίνας Γεωργιάδου

Η σύλληψη των ανήλικων μαθητών, η κράτησή τους τέσσερις μέρες στη ΓΑΔΑ, χωρίς δικαίωμα επαφής με τους γονείς τους, η μεταχείρισή τους ως κακούργων, δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός. Παγκόσμια δρομολογείται ένα νέο είδος τρόμου.

Της Νίνας Γεωργιάδου