SerresLand.gr

Μία πρωτοποριακή επέμβαση αφαίρεσης όγκου από τον εγκέφαλο, με τον ασθενή να μιλάει στους γιατρούς του, πραγματοποιήθηκε χθες στο νοσοκομείο «Γεώργιος Γεννηματάς» της Αθήνας.

Η επέμβαση βρίσκεται στην πλέον κρίσιμη φάση, με τον ασθενή να είναι έτοιμος να επικοινωνήσει με τους γιατρούς. Το κόστος μιας παρόμοιας επέμβασης στο εξωτερικό ξεπερνά τις 150.000 ευρώ

Πρόκειται για έναν 21χρονο φοιτητή, ο οποίος εμφάνιζε επιληπτικές κρίσεις και άλλα συμπτώματα. Υποβλήθηκε σε μία σειρά εξετάσεων, από τις οποίες διαγνώστηκε ένα χαμηλής κακοήθειας γλοίωμα στο δεξί τμήμα του εγκεφάλου.

Ομάδα ειδικών, υπό τον συντονιστή διευθυντή της Νευροχειρουργικής του νοσοκομείου Νίκο Γεωργακούλια, έκριναν ότι ο Γιώργος -όπως είναι το μικρό όνομα του ασθενούς- μπορεί να χειρουργηθεί όντας σε εγρήγορση. Με τη συγκεκριμένη μέθοδο, ο ασθενής επικοινωνεί με τους γιατρούς του την ώρα της επέμβασης και με τις απαντήσεις του συμβάλλει στον καθορισμό με ακρίβεια της περιοχής που πρέπει να χειρουργηθεί. Αφαιρείται, δηλαδή, ο όγκος, χωρίς να επηρεάζονται κέντρα του εγκεφάλου τα οποία ελέγχουν την ομιλία ή την κίνηση.

Το παιδί οδηγήθηκε στο χειρουργείο, όπου έγινε πλήρης αφαίρεση του γλοιώματος, χωρίς επιπλοκές και επιπτώσεις στη λειτουργικότητά του. Το «Εθνος» βρέθηκε στο χειρουργείο, διαπιστώνοντας πως το ΕΣΥ εξακολουθεί να πρωτοπορεί επιστημονικά, παρά τις μεγάλες ελλείψεις σε έμψυχο και άψυχο υλικό.

Μία ώρα μετά την έναρξη της επέμβασης, η αναισθησιολόγος ζήτησε από τον Γιώργο να ξυπνήσει, όπως και έγινε. Ο 21χρονος κλήθηκε να απαντήσει σε μία σειρά ερωτήσεων, την ώρα που το κρανίο του ήταν ανοικτό και ο εγκέφαλος στα χέρια του χειρουργού. Το έκανε πρόθυμα και πολύ ευγενικά, όπως συνηθίζει.

Ο τεχνικός στέλνει ηλεκτρικά ερεθίσματα, προκειμένου ο χειρουργός να «χαρτογραφήσει» τα κέντρα του εγκεφάλου

Του ζητήθηκε να μετρήσει έως το δέκα, να αναγνωρίσει εικόνες και να πει εάν ένιωθε μούδιασμα στη γλώσσα ή στα άκρα. Οταν η διαδικασία ολοκληρώθηκε, ο νευροχειρουργός ήταν πλέον βέβαιος πως όλα πήγαν καλά. «Γιώργο, είσαι τέλειος, πήγαν όλα καλά», είπε στον ασθενή του, για να πάρει την απάντηση: «Μακάρι». Ο διάλογος σταμάτησε εδώ: «Σε αφήνω τώρα να κοιμηθείς γλυκά. Θα τα πούμε σε λίγο»...

Αισιόδοξος

Την προηγούμενη της επέμβασης, ο Γιώργος ήταν απόλυτα αισιόδοξος. Στην ερώτηση εάν έχει αγωνία που θα υποβληθεί σε μία τέτοια επέμβαση και θα ξυπνήσει σε έναν άγνωστο χώρο, μας είπε: «Δεν έχω αγωνία. Νιώθω ασφάλεια και έχω απόλυτη εμπιστοσύνη στους γιατρούς. Νοσηλεύομαι, εξάλλου, σε ένα ιστορικό νοσοκομείο, που φέρει το όνομα του θεμελιωτή του ΕΣΥ»! Ο κ. Γεωργακούλιας είναι ο πρώτος νευροχειρουργός που εφάρμοσε τη μέθοδο στην Ελλάδα, σε στενή συνεργασία με την αναισθησιολόγο Αντωνία Δημακοπούλου και την έμπειρη ομάδα τους. Ο αριθμός των ασθενών που έχουν αντιμετωπίσει είναι σχετικά μικρός και αφορά κυρίως νεαρά άτομα, ηλικίας έως 40 ετών. Η συμμετοχή του ασθενούς επιτυγχάνεται μέσω της ηλεκτρικής διέγερσης των επίμαχων κέντρων του εγκεφάλου με ειδική συσκευή. Στην περίπτωση που ο ασθενής απαντήσει θετικά στη διέγερση, ότι δηλαδή μουδιάζει το χέρι, το πόδι ή η γλώσσα, ο νευροχειρουργός γνωρίζει επακριβώς το αντίστοιχο κέντρο του εγκεφάλου.

Η «χαρτογράφηση» αυτή τού επιτρέπει να κινείται εκτός των κρίσιμων σημείων, αφαιρώντας μόνον τον όγκο. Στην περίπτωση του Γιώργου, αφαιρέθηκε όγκος περίπου τεσσάρων εκατοστών, όσο δηλαδή είχε αποτυπωθεί σε πρόσφατη μαγνητική τομογραφία. Αυτό σημαίνει πως αφαιρέθηκε το σύνολο του όγκου, χωρίς να απαιτείται συμπληρωματική θεραπεία (όπως ακτινοβολία) μετά το χειρουργείο.

Την ώρα που ο νευροχειρουργός βρίσκεται επί το έργον, ο ασθενής ανοίγει τα μάτια και απαντάει σε ερωτήσεις

Η νευροχειρουργική κλινική του Κρατικού Αθηνών αποτελεί τα τελευταία 30 χρόνια κέντρο αναφοράς για όγκους υπόφυσης, βάσης κρανίου και ανευρύσματα. Αποδεικνύει πως αποτελεί πραγματική επένδυση στην Υγεία, εφόσον ενισχυθεί με υψηλής εξειδίκευσης προσωπικό κα χρηματοδοτηθεί με βάση αξιολόγηση.

Ν. ΓΕΩΡΓΑΚΟΥΛΙΑΣ
Η συνεργασία της ομάδας κλειδί για την επιτυχία

«Η χειρουργική όγκων εγκεφάλου με τον ασθενή σε εγρήγορση έχει βελτιωθεί σημαντικά», σημειώνει ο Νίκος Γεωργακούλιας. Οταν ξεκινήσαμε -εξηγεί- κάναμε κρανιοτομή την προηγούμενη μέρα: «Ξυπνούσαμε τον άρρωστο και την άλλη μέρα, με τοπική αναισθησία, ανοίγαμε και συνεχίζαμε. Αυτό ήταν διπλή ταλαιπωρία για τον άρρωστο. Μία νάρκωση και ένα χειρουργείο ακόμη».

Σύμφωνα με τον κ. Γεωργακούλια, η πρόοδος των φαρμάκων και η άριστη συνεργασία των χειρουργών με την αναισθησιολόγο έχουν κυριολεκτικά απογειώσει τη μέθοδο: «Εχουμε πλέον άριστη συνεργασία με την αναισθησιολόγο κ. Δημακοπούλου.

Κατά τη διάρκεια της επέμβασης, μπορούμε να συνεννοηθούμε με το βλέμμα». «Πρόκειται» -σημειώνει- «για ομαδική δουλειά. Στην επιτυχή έκβαση συμβάλλει μία μεγάλη ομάδα συνεργατών, η οποία λειτουργεί σαν ρολόι».

Η ρύθμιση της χορήγησης των φαρμάκων της αναισθησίας δίνει τον τόνο στην επέμβαση με τον ασθενή σε εγρήγορση

Ο κ. Γεωργακούλιας διευκρινίζει πως η μέθοδος εφαρμόζεται σε μεγάλα νοσοκομεία του εξωτερικού. Ο ίδιος εκπαιδεύτηκε σε ειδικά κέντρα της Μεγάλης Βρετανίας και του Καναδά, όπου η «χαρτογράφηση» του εγκεφάλου έχει ξεκινήσει πριν από πολλά χρόνια:

«Επιστήμονες του Νευρολογικού Ινστιτούτου του Μόντρεαλ είχαν ξεκινήσει από τη δεκαετία του '30 τις πειραματικές μελέτες πάνω στη χαρτογράφηση του εγκεφάλου. Βρήκαν πως κάθε περιοχή του σώματός μας αντιστοιχεί σε μία περιοχή του εγκεφάλου και για την ανακάλυψη αυτή πήραν βραβείο Νόμπελ».

ΑΝΤΩΝΙΑ ΔΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
Ο ασθενής κοιμάται και σε κάποια φάση τον ξυπνάμε

«Η μέθοδος απαιτεί άριστη συνεργασία αναισθησιολόγου και χειρουργού», λέει η αναισθησιολόγος Αντωνία Δημακοπούλου. Κατά τη διάρκεια της επέμβασης -τονίζει- υπάρχουν φάσεις στις οποίες θα πρέπει να συνεννοούμαστε με τον νευροχειρουργό. Να διακόψουμε τα φάρμακα, ώστε να μπορεί ο ασθενής να είναι σε εγρήγορση και να επικοινωνεί μαζί μας.

Σύμφωνα με την κ. Δημακοπούλου, η μέθοδος αυτή αποκαλείται «asleep - awake ? asleep», δηλαδή ο ασθενής κοιμάται και σε κάποια φάση της επέμβασης ξυπνάει: «Επικοινωνεί μαζί μας όταν έχει ολοκληρωθεί η χαρτογράφηση και πιθανώς η εξαίρεση του μεγαλύτερου τμήματος του όγκου, ώστε να είναι ασφαλής»... Τα φάρμακα (αναισθησιολογικοί παράγοντες) επιτρέπουν αυτό το αποτέλεσμα. Είναι ταχείας έναρξης δράσης και ταχείας δράσης. Δρουν πολύ γρήγορα και πολύ γρήγορα αποβάλλονται.


Η αναισθησία επιλογής είναι αποκλειστικά η ολική ενδοφλέβια. Ο αεραγωγός γίνεται με τοποθέτηση λαρυγγικής μάσκας και όχι ενδοτραχειακού σωλήνα, όπως είναι η συνήθης γενική αναισθησία. Νεότερα φάρμακα επιτρέπουν να είναι ο ασθενής σε καταστολή, χωρίς να πονάει. Είναι, δηλαδή μία κατάσταση που μιμείται τον φυσικό ύπνο. Η αναλγησία εξασφαλίζεται με την τεχνική «scalp block» διήθηση της κρανιοτομίας με τοπικό αναισθητικό. Εχει πολύ καλή μετεγχειρητική αναλγησία, με τους ασθενείς να μην αναφέρουν δυσάρεστο συναίσθημα. Δεν πονούν και κάποιοι ενδέχεται να θυμούνται ή να θυμούνται αχνά την επέμβαση.

Νιώθω ασφάλεια και έχω απόλυτη εμπιστοσύνη στους γιατρούς, μας είπε ο Γιώργος μία μέρα πριν υποβληθεί στην επέμβαση

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΡΑΓΙΩΡΓΟΣ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΣΑΡΡΗΣ


Πηγή: ethnos.gr | Το διαβάσαμε εδώ

Ο Ευστράτιος Τσελεπίδης είναι μετανάστης δεύτερης γενιάς στις Βρυξέλλες όπου ζει τα τελευταία 55 χρόνια, όταν η οικογένειά του εγκατέλειψε τις Σέρρες. Η οικογένεια Τσεπελίδη ακολούθησε το μεταναστευτικό ρεύμα της εποχής εκείνης, δεδομένου ότι δεν αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα, όπως ο ίδιος παραδέχεται.
Η Κλινική Μπρουγκμάν είναι η νοσοκομειακή πολιτεία του Βελγίου. Των Βρυξελλών συγκεκριμένα. Επείγοντα περιστατικά, καρδιολογική μονάδα, μονάδα ραδιοϊσοτόπων, ορθοπεδική, ερευνητικά εργαστήρια και ανάμεσα στα δεκάδες κτίρια της πολιτείας, η γεροντολογική μονάδα.

Βρυξέλλες, αποστολή: Γιώργος Λαμπίρης

Η γεροντολογία είναι ένα παρακλάδι της παθολογίας, το οποίο κανένας ή τουλάχιστον ελάχιστοι ασθενείς στην Ελλάδα γνωρίζουν. Ο γεροντολόγος χαρτογραφεί το ανθρώπινο σώμα, εντοπίζει την πάθηση ενός ηλικιωμένου και συμβουλεύει ή επεμβαίνει όταν χρειάζεται για τη θεραπεία του.

Ο Ευστράτιος Τσελεπίδης ασκεί ακριβώς αυτή την ειδικότητα στο συγκεκριμένο νοσοκομείο. Πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα δημόσια πανεπιστημιακά νοσοκομεία των Βρυξελλών. Ο ίδιος εξειδικεύτηκε σε μία από σπανιότερες ειδικότητες της ιατρικής επιστήμης.

«Στις Βρυξέλλες δεν υπάρχει φακελάκι»

«Στις Βρυξέλλες δεν υπάρχει φακελάκι. Τουλάχιστον στις περισσότερες των περιπτώσεων. Ο γιατρός αρκείται στα χρήματα που του δίνει το κράτος, με το οποίο έχει υπογράψει ατομική σύμβαση συνεργασίας. Αν μπορούσα να συγκρίνω την εικόνα που υπερισχύει στο Βέλγιο, σε αντίθεση με την Ελλάδα, θα έλεγα ότι το μεγαλύτερο μειονέκτημα των γιατρών στην πατρίδα μου είναι το γεγονός ότι δεν αμείβονται καλά. Είναι αδύνατον ένας καθηγητής πανεπιστημίου να πληρώνεται με 1.500, το πολύ 1.700 ευρώ το μήνα. Είναι αδιανόητο ένας γιατρός να λαμβάνει μηνιαίες αποδοχές που φτάνουν τα 1.000 έως και 1.200 ευρώ», λέει με έμφαση ο Ευστράτιος Τσελεπίδης.

«Δεν είναι ότι στο Βέλγιο δεν υπήρχε φακελάκι. Θυμάμαι για παράδειγμα πως όταν είχα αποφοιτήσει από το πανεπιστήμιο ήμουν απλήρωτος. Ήταν σαν να συνέχιζα να είμαι φοιτητής και βρισκόμουν σε αναμονή για την ειδικότητά μου, εργαζόμουν κανονικά στο νοσοκομείο. Μία τέτοια κατάσταση ανάγκαζε πολύ συχνά τους γιατρούς να δέχονται φακελάκια και εδώ στις Βρυξέλλες. Με τα χρόνια όμως, το φαινόμενο στο σύνολό του εξαλείφθηκε», συμπληρώνει.

«Ο μισθός που μου δίνει το κράτος είναι 12.500 ευρώ το μήνα»

«Αυτή τη στιγμή ο μισθός μου ως υποδιευθυντής της κλινικής είναι 12.500 ευρώ το μήνα. Παλαιότερα δούλευα ως διευθυντής σε άλλη κλινική με μισθό 20.000 ευρώ. Πλέον όμως είμαι συνταξιούχος και δεν επιτρέπεται από το νόμο να κατέχω τη θέση του διευθυντή. Δεδομένου λοιπόν ότι υπάρχουν ελλείψεις σε γιατρούς, οι υπεύθυνοι του νοσοκομείου μου ζήτησαν να ξαναεργαστώ εδώ. Μέχρι σήμερα περισσότεροι από 500.000 βέλγοι ηλικιωμένοι έχουν περάσει από τα χέρια του. Με γνωρίζει σχεδόν ολόκληρο το Βέλγιο», λέει με χαμόγελο.

Όταν αποφάσισε να βγει στη σύνταξη πριν από μερικούς μήνες άνοιξαν διαδοχικά όλες οι επαγγελματικές πόρτες. Όπως λέει 19 νοσοκομεία του ζήτησαν να συνεργαστεί μαζί τους. «Κι όλα αυτά ενώ δεν είχα ειδοποιήσει κανέναν ότι συνταξιοδοτούμαι».

Μισθός και σύνταξη παράλληλα

Σε αυτή την περίπτωση η βελγική νομοθεσία ορίζει ότι ένας εργαζόμενος, ο οποίος βγαίνει στη σύνταξη, μπορεί να επανέλθει ως εργαζόμενος, λαμβάνοντας το μισθό του κανονικά παράλληλα με τη σύνταξή του, πληρώνοντας ασφαλιστικές εισφορές και αναλογούντες φόρους στο κράτος.

«Δεν μπορούσα να σταματήσω την ιατρική και να πηγαίνω για ψάρεμα. Η συγκεκριμένη δουλειά δεν είναι μόνο συνήθεια αλλά και αγάπη. Άλλωστε στην οικογένειά μου η ιατρική είναι πάθος. Ο γιος μου είναι πλαστικός χειρουργός και η κόρη μου γυναικολόγος».

Η πρόταση να αναλάβει διευθυντής στο ΙΚΑ

Αρκετά χρόνια νωρίτερα το ελληνικό δημόσιο του είχε προτείνει να επιστρέψει ως επικεφαλής ενός από τα κεντρικά υποκαταστήματα του ΙΚΑ των Αθηνών.

«Το 1992 μου ζήτησαν να πάω να δουλέψω ως διευθυντής στο ΙΚΑ. Ο μισθός που μου πρόσφεραν ήταν 86.000 δραχμές. Όταν προσπάθησα να νοικιάσω ένα διαμέρισμα 50 τετραγωνικών διαπίστωσα ότι θα έπρεπε εκτός από το μισθό μου, να συμπληρώσω χρήματα από την τσέπη μου. Το ύψος του ενοικίου; 90.000 δραχμές!»

Δουλειά ως δημόσιος υπάλληλος και ιδιώτης ταυτόχρονα

Μεταξύ άλλων η νομοθεσία του Βελγίου δίνει τη δυνατότητα σε ένα γιατρό να δουλέψει τόσο στο δημόσιο, διατηρώντας παράλληλα το ιδιωτικό του ιατρείο. «Εάν κάποιος επαγγελματίας το επιθυμεί να εργαστεί τη μισή ημέρα σε νοσοκομείο υπό καθεστώς μερικής απασχόλησης και την υπόλοιπη στο ιατρείο του, είναι ελεύθερος να το κάνει. Οι περισσότεροι πάντως είτε δουλεύουν ως υπάλληλοι, είτε ως ελεύθεροι επαγγελματίες. Δεν είναι ιδιαίτερα συνηθισμένο να ασκεί κάποιος και ελεύθερο επάγγελμα αλλά να είναι ταυτόχρονα και δημόσιος υπάλληλος», εξηγεί ο κύριος Τσεπελίδης.

Στα ανθρώπινα…

Η κουβέντα γυρίζει στα ανθρώπινα. Σε αυτό που πολλοί πιστεύουν ότι οι γιατροί δεν επηρεάζονται ψυχολογικά από την κατάσταση ή το θάνατο ενός ασθενή τους.

«Νιώθουμε τον ανθρώπινο πόνο, αλλά δεν το δείχνουμε», απαντά ο γιατρός.

«Αν μπορούσαν να πατήσουν τους ηλικιωμένους με το αυτοκίνητο, θα το έκαναν»

«Διάλεξα τη συγκεκριμένη ειδικότητα, βλέποντας ότι οι Βέλγοι συμπεριφέρονταν άσχημα στους ηλικιωμένους. Αν μπορούσαν να τους πατήσουν με το αυτοκίνητο, περνώντας από πάνω τους, θα το έκαναν. Θυμάμαι ένα ζευγαράκι ηλικιωμένων. Δεν είχαν παιδιά και ζούσαν πολύ φτωχικά, πουλώντας παλιά ρούχα ή άλλα αντικείμενα σε παζάρια. Το χειμώνα ζεσταίνονταν με μία σόμπα που έκαιγε κάρβουνο και έτρωγαν από ένα πράσο ο καθένας. Κάποια στιγμή τους προέτρεψα να απευθυνθούν σε μία μονάδα φροντίδας ηλικιωμένων. Σε αυτή την περίπτωση το κράτος τους παρέχει διαμέρισμα και χρηματική ενίσχυση για να μπορούν να τα βγάζουν πέρα. "Αποκλείεται", αρνήθηκαν εκείνοι. "Δεν μπορεί να δώσει σ’ εμάς το κράτος χρήματα, από τη στιγμή που είμαστε τόσο φτωχοί. Κι αν μας τα δώσουν μπορεί στη συνέχεια να μας τα ζητήσουν πίσω. Φανταστείτε ότι κάλεσα την πρόνοια να τους βοηθήσει, κι εκείνοι αρνήθηκαν. Προτίμησαν να πεθάνουν φτωχοί".



Ο ίδιος επισκέπτεται τη Ελλάδα έρχεται όταν βρίσκει χρόνο. Περιμένει τη στιγμή που θα βγει στη σύνταξη και η γυναίκα του. Να πηγαίνουν στο χωριό του, την Πεπονιά για 3 και 4 μήνες το χρόνο. «Το μόνο που δεν μου αρέσει στην Ελλάδα είναι η ζήλια που τρέφουν κάποιοι για τα άτομα που ζουν και προοδεύουν στο εξωτερικό», εκφράζει το παράπονό του.

Για τους συγχωριανούς του ο Ευστράτιος Τσελεπίδης είναι ο «γιατρός». «Γιατρέ!», ο ένας, «γιατρέ!», ο άλλος, φωνάζουν μόλις τον βλέπουν να περνάει την είσοδο του χωριού.

Εκείνος είναι πάντα πρόθυμος να προσφέρει τις ιατρικές του υπηρεσίες σε όποιον τις χρειαστεί, ενώ οι χωριανοί του το ανταποδίδουν: «Όλοι έρχονται με κάτι στο χέρι. Ελιές, αυγά, τυρί. Ποτέ δεν θα μου ζητήσουν κάτι με άδεια τα χέρια. Λένε ότι δεν εμπιστεύονται τις ιατρικές υπηρεσίες στην Ελλάδα. Είναι αναγκασμένοι να πληρώνουν από την τσέπη τους για να τύχουν καλύτερης ιατρικής περίθαλψης. Σε αντίθεση με τις Βρυξέλλες. Δεν χρειάζεται ρουσφέτι, ούτε φακελάκι για να έχει κάποιος έναν καλό γιατρό. Αρκεί η δημόσια ασφάλιση. Το ίδιο ισχύει και για τους ίδιους τους γιατρούς. Εάν αξίζουν, η προσφορά στην επιστήμη τους αναγνωρίζεται».

Εάν μπείτε σε μία τυπική πτέρυγα δημόσιου νοσοκομείου στις Βρυξέλλες, δεν θα δείτε ράντζα. Το κάθε δωμάτιο φιλοξενεί το πολύ δύο κρεβάτια. Και δύο τηλεοράσεις, δύο νιπτήρες, έναν για κάθε ασθενή. Την τηλεόραση δεν τη νοικιάσετε στον επιπλέον εξοπλισμό ενός δωματίου. Προϋπόθεση να ανήκετε στο ανθρώπινο είδος. Για όλα τα υπόλοιπα έχει φροντίσει το κράτος.




Πηγές: newsbeast.gr | seleo.gr